Συναισθήματα που καταπιέζονται...

Ένα από τα βαθύτερα λάθη που κάνουμε ως άνθρωποι είναι η ατολμία μας μπροστά στα ίδια μας τα συναισθήματα.

Ταμπουρωμένοι πίσω από ανασφάλειες, φοβίες και εγωισμούς, αφήνουμε την ευτυχία να μας ξεγλιστρά μέσα από τα ίδια μας τα χέρια — αθόρυβα, σχεδόν αναίσθητα.

Φοβόμαστε την απόρριψη, φοβόμαστε να διαταράξουμε μία καθημερινότητα που, έστω κι αν μας πνίγει, έχει γίνει η δεύτερη φύση μας. Και έτσι σιωπούμε.

Κρατάμε μέσα μας λόγια που έπρεπε να ειπωθούν, αισθήματα που έπρεπε να μοιραστούν, αλήθειες που έμειναν μισοτελειωμένες στα χείλη μας.

Ο Φρόυντ το είχε πει με τον τρόπο του: «Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν δεν πεθαίνουν ποτέ. Ξεσπούν με άγριο τρόπο.» Δεν εξαφανίζονται όσα κρύβουμε — απλώς βουλιάζουν βαθύτερα, μέχρι που επιστρέφουν μεταμφιεσμένα σε πικρία, κούραση ή μοναξιά.

Η αληθινή ανδρεία δεν είναι να μη φοβάσαι· είναι να μιλάς παρά τον φόβο. Να λες το «σε αγαπώ» που σε καίει. Να ζητάς συγγνώμη χωρίς να υπολογίζεις αν θα γίνει δεκτή. Να σηκώσεις το τηλέφωνο ακόμα κι αν δεν απαντήσει κανείς.

Η ζωή μας είναι μία — και η ερώτηση δεν είναι αν θα πάρουμε αυτό που θέλουμε, αλλά αν θα μείνουμε καθαροί μέσα μας γνωρίζοντας πως δεν παραδώσαμε τα όπλα. Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μία ζωή βολεμένη και σε μία ζωή αληθινή.

Μην περιμένεις τη σωστή στιγμή. Δείξε αυτό που αισθάνεσαι. Μίλησε ανοιχτά. Η σιωπή δεν σε προστατεύει — απλώς σε μικραίνει.

Κωνσταντίνος Ζωχιός 

Ψυχολόγος/ Ψυχοθεραπευτής